… . ไม่ใช่เพียงแต่เราเป็นแน่ที่รู้สึกว่าโลกกลมๆใบนี้ ที่เคยกว้างใหญ่ไพศาลกลับแคบและเล็กลงไปถนัดตา เหตุเพราะว่าความก้าวหน้าของเทคโนโลยีที่เราเรียกว่า Social Network กับการแข่งขันในหลายๆด้านทุกอย่างจึงเร่งรีบขึ้น เทคโนโลยีหลายๆอย่างที่พัฒนาอย่างไม่มีวันจะหยุดยั้งทำให้เราต้องทำอะไรหลายๆ แข่งกับทั้งตัวเอง และแข่งกับทั้งเวลา บางครั้ง โลกใบเดิม เวลาเดิมๆ ที่มีอยู่แค่วันละ ๒๔ ชั่วโมงนี่ล่ะกลับทำให้เรารู้สึกว่า ยังไม่ทันได้ทำอะไรอย่างใจตั้งเป้าหมายเอาไว้ เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียแล้ว เผลอแป๊บๆ หนึ่งวันก็ผ่านไป เผลอแป๊บๆหนึ่งเดือนก็ผ่านไปอีกแล้วจนกระทั่งหนึ่งปีเดี๋ยวนี้ก็ผ่านไปไวยิ่งกว่าโกหก นั่นอาจเพราะสิ่งต่างๆมันดูวุ่นวายรีบเร่งขึ้น คนเรามีกิจกรรมมากขึ้น เวลาที่มีก็น้อยลงไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อในแต่ละวันมันรีบเร่ง จิตใจก็พลอยสับสนวุ่นวายไม่อยู่ที่ไปด้วย ในภาวะอย่างนี้ การได้ปล่อยปลดใจให้มีสมาธิกับหนังสือดีๆ สักเล่มคงดีไม่น้อย… และแล้วก็ได้โคจรมาพบกับหนังสือดีๆเล่มหนึ่ง “มังกรเซน” โดย วินทร์ เลียววาริณ เป็นหนังสือที่รวบรวมข้อคิดคำสอน “เซน” จากท่านผู้รู้, อาจารย์, นักบวช ผู้ลุแล้วซึ่งธรรม และให้คำตอบเชิงนิยาม คำจำกัดความของคำว่า “เซน” “… เป็นหนังสือที่นำเสนอประวัติศาสตร์เซนผ่านประวัติและแนวคิดของปรมาจารย์เซน คนสำคัญระดับ “มังกร” ตั้งแต่ท่านแรกคือพระโพธิธรรมในยุคแรกเริ่ม… ” นี่คือบริบทคำออกตัวของคุณวินทร์ ก่อนที่จะพลิกหน้าต่อๆไปเพื่อรับความเรียบสงบผ่านตัวหนังสือที่เรียบเย็น และเรียนรู้วิถีแห่งเซน อย่างค่อยเป็นค่อยไป [...]
ประวัติเอกสารสำหรับ มีนาคม, 2010
มังกรเซน… หนังสือเซนสามัญประจำบ้าน หนังสือดีที่อยากให้เพื่อนได้อ่านค่ะ ^_^
Posted in ไม่มีหมวดหมู่ on มีนาคม 7, 2010 | Leave a Comment »
แพลงก์ตอนตัวน้อย… ในมหาสมุทรอันโหดร้าย!
Posted in ไม่มีหมวดหมู่ on มีนาคม 3, 2010 | Leave a Comment »
ฉันว่า… ฉันเป็นแค่แพลงก์ตอน!! ก่อนหน้านี้ ชีวิตน้อยๆของสาวออฟฟฺศที่ทำงานบันเทิงอย่างฉัน ก็ตื่นนอนในตอนเช้าด้วยเสียงนาฬิกาปลุกบ้าง, มือถือบ้างและหน้าจอทีวีที่ตั้งให้เปิดอัติโนมัติ ทีวีที่ห้อง มันเปิดขึ้นพร้อมๆกับเปลือกตาที่ลืมตาตื่นขึ้นในแต่ละวันนั่นล่ะ แม่บอกว่า.. ทำไมเดี๋ยวนี้ ลูกฉันดูทีวีเก่งจัง กลายเป็นคนติดทีวีตั้งแต่เมื่อไหร่?? ก็มือถือ ยังดูทีวีได้เลย!! แต่การตื่นของเช้าวันนี้ ไม่ดีเลยล่ะ ตื่นมาก็เจอแต่ข่าวการเมืองและความรุนแรง!! เพราะทุกวันใหม่ของฉัน ฉันจะตื่นมาพร้อมกับความเฮฮาาของข่าวบันเทิง แค่ข่าว…วางระเบิด ก็เศร้าทั้งวันแล้ว ผลกระทบ ใครไม่กลัวบ้าง ความสงบสุข ใครไม่อยากได้ คงมีแต่นักค้าอาวุธละมังที่หรรษากับเหตุการณ์นี้ บ้านเมืองเราตอนนี้ มีรอยแผลเต็มไปหมดเลย ในน้ำ… ไม่มีปลา ในนา… ไม่มีข้าว หน้าธนาคาร… ไม่รู้ว่ามีระเบิดหรือเปล่า ??? เราคงลืมกันไปแล้วว่า บ้านเรา เคยเป็นเมืองยิ้ม! เรากลับห้ำหั่นกันเอง เพียงเพราะอุดมคติบางเรื่องที่ไม่ตรงกัน ไม่ฟังกัน คนในบ้านเรา “ใจแคบ” กันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉัน… เป็นแค่แพลงก์ตอนตัวน้อยในสังคม ที่ตอนนี้… ไม่รู้เลยว่า วันพรุ่งนี้ มหาสมุทรที่สับสนวุ่นวาย จะมีคลื่นที่โหดร้ายโหมกระหน่ำมาเมื่อไหร่ อย่างไร?? แพลงก์ตอนตัวน้อย ก็ได้แต่หวาดกลัว และแพลงก์ตอนน้อย [...]
