Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

… . ไม่ใช่เพียงแต่เราเป็นแน่ที่รู้สึกว่าโลกกลมๆใบนี้ ที่เคยกว้างใหญ่ไพศาลกลับแคบและเล็กลงไปถนัดตา เหตุเพราะว่าความก้าวหน้าของเทคโนโลยีที่เราเรียกว่า Social Network กับการแข่งขันในหลายๆด้านทุกอย่างจึงเร่งรีบขึ้น

เทคโนโลยีหลายๆอย่างที่พัฒนาอย่างไม่มีวันจะหยุดยั้งทำให้เราต้องทำอะไรหลายๆ แข่งกับทั้งตัวเอง และแข่งกับทั้งเวลา

บางครั้ง โลกใบเดิม เวลาเดิมๆ ที่มีอยู่แค่วันละ ๒๔ ชั่วโมงนี่ล่ะกลับทำให้เรารู้สึกว่า ยังไม่ทันได้ทำอะไรอย่างใจตั้งเป้าหมายเอาไว้ เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียแล้ว เผลอแป๊บๆ หนึ่งวันก็ผ่านไป เผลอแป๊บๆหนึ่งเดือนก็ผ่านไปอีกแล้วจนกระทั่งหนึ่งปีเดี๋ยวนี้ก็ผ่านไปไวยิ่งกว่าโกหก นั่นอาจเพราะสิ่งต่างๆมันดูวุ่นวายรีบเร่งขึ้น คนเรามีกิจกรรมมากขึ้น เวลาที่มีก็น้อยลงไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อในแต่ละวันมันรีบเร่ง จิตใจก็พลอยสับสนวุ่นวายไม่อยู่ที่ไปด้วย ในภาวะอย่างนี้ การได้ปล่อยปลดใจให้มีสมาธิกับหนังสือดีๆ สักเล่มคงดีไม่น้อย…

และแล้วก็ได้โคจรมาพบกับหนังสือดีๆเล่มหนึ่ง “มังกรเซน” โดย วินทร์ เลียววาริณ เป็นหนังสือที่รวบรวมข้อคิดคำสอน “เซน” จากท่านผู้รู้, อาจารย์, นักบวช ผู้ลุแล้วซึ่งธรรม และให้คำตอบเชิงนิยาม คำจำกัดความของคำว่า “เซน”

“… เป็นหนังสือที่นำเสนอประวัติศาสตร์เซนผ่านประวัติและแนวคิดของปรมาจารย์เซน คนสำคัญระดับ “มังกร” ตั้งแต่ท่านแรกคือพระโพธิธรรมในยุคแรกเริ่ม… ” นี่คือบริบทคำออกตัวของคุณวินทร์ ก่อนที่จะพลิกหน้าต่อๆไปเพื่อรับความเรียบสงบผ่านตัวหนังสือที่เรียบเย็น และเรียนรู้วิถีแห่งเซน อย่างค่อยเป็นค่อยไป

เชื่อว่าหนังสือเล่มนี้ จะทำให้ผู้ที่ฝักใฝ่สนใจในวิถีแห่ง “เซน” จะได้รู้จักและเข้าถึง “เซน” ได้มากขึ้น

“เจียนจื่อ แปลว่า ปัญญาแห่งกระจกเงา (Mirror Wisdom) ชีวิตก็คือกระจกเงา สะท้อนให้เห็นสัจธรรมของความเปลี่ยนแปลงและชาวเซนย่อมเข้าใจว่า การเปลี่ยนแปลงกับการไม่เปลี่ยนแปลงเป็นการมองต่างมุมของสิ่งเดียวกัน… เมื่อเข้าใจความต่าง ก็เข้าใขเซน” จากหน้า ๘๓

ความสงบเย็น ณ ขณะอ่าน คือความเริงใจที่สัมผัสได้และรู้สึกว่าใจที่สงบนิ่งกับหนังสือที่ให้แง่คิดในเชิงปรั๙ญาดีๆอย่างนี้ เป็นความรื่นรมย์ที่อยากวนอยู่ในห้วงอักษรนั้นนานๆ เพราะในโลกแห่งความจริงมักมีแต่เรื่องสับสนวุ่นวาย รีบเร่งและเต็มไปด้วยการแข่งขัน สิ่งเหล่านั้นผ่านเข้ามาให้ได้คิดเครียดตลอดทั้งกระทบใจให้สั่นไหวต่อความรู้สึกของปุถุชนคนธรรมดาได้อยู่เรื่อยๆ

“รู้จกปล่อยวาง รู้จักหยุด ก็จะพบความหมายและคุณค่าของความว่างเปล่า ดังที่ โดเก็น อาจารย์เซน ชาวญี่ปุ่นในศตวรรษที่สิบสามเขียนบทกีนี้ว่า “การรู้แจ้ง ก็เฉกเช่นจันทร์สะท้อนบนผิวน้ำ พระจันทร์ไม่เปียก น้ำก็ไม่ถูกกินที่”  หน้า ๑๑

การได้หยุด นั่งพัก และเติมเต็มมุมมองแห่งธรรม ได้สร้างภูมิกันภัยในความรู้สึกได้อย่างไม่มีเบื่อ เพราะเราไม่อาจรู้ได้ว่าวันข้างหน้า นาทีโมงยามข้างหน้านั้น เราจะเจอปัญหาอะไร จะเจอเหตุการณ์อะไร จะดีหรือจะร้าย การฝึกจิตให้มีสมาธิและเข้าใจโลกและซึ้งใจในสัจจะแห่งธรรมว่า จักรวาลนี้มีความเปลี่ยนแปลงเป็นที่ตั้ง

เพื่อที่ว่า…

หากพบเจอสิ่งดี จะได้ไม่หลงระเริงวนอยู่ในวังแห่งกิเลส

และถ้าหากพานพบกับสิ่งเลวร้าย จิตจะได้ไม่ฟูมฟายเสียผู้เสียคน เพราะสัจจะของวังวนแห่งมายา สิ่งเลวร้ายมันผ่านมาในชีวิตเราได้ มันก็ผ่านไปได้ ขอเพียงอย่ายึดติด อย่าจิตสลดไปกับมัน แล้วจงนำเอาธรรมะอาบใจให้เข้มแข็งไว้เสมอและอย่ากลัวที่จะเริ่มใหม่และก้าวไปด้วยใจที่เข้มแข็งอย่างคนเข้าใจโลก นั่นคือจิตที่เป็นสุขยิ่งแล้ว….

หมายเหตุเล็กๆส่งท้าย

บทความนี้ ไม่ได้เขียนขึ้นในฐานะนักวิจารณ์แต่อย่างใด หากแต่เขียนขึ้นด้วยความรู้สึกของคนอ่านหนังสือและรักหนังสือ เมื่ออ่านหนัสือเล่มใดและรู้สึกว่าได้อะไรจากหนังสือเล่มนั้น ก็อยากแชร์และบอกกล่าวถึงความน่าสนใจของหนังสือที่รัก เพื่อที่ว่า จะเจอคนอ่านที่คอเดียวกัน จะได้มีการพบปะพูดคุยทางความคิดผ่านสื่อ Social Network แห่งนี้…. ฝากด้วยนะคะ

ฉันว่า… ฉันเป็นแค่แพลงก์ตอน!!

ก่อนหน้านี้ ชีวิตน้อยๆของสาวออฟฟฺศที่ทำงานบันเทิงอย่างฉัน
ก็ตื่นนอนในตอนเช้าด้วยเสียงนาฬิกาปลุกบ้าง, มือถือบ้างและหน้าจอทีวีที่ตั้งให้เปิดอัติโนมัติ
ทีวีที่ห้อง มันเปิดขึ้นพร้อมๆกับเปลือกตาที่ลืมตาตื่นขึ้นในแต่ละวันนั่นล่ะ

แม่บอกว่า.. ทำไมเดี๋ยวนี้ ลูกฉันดูทีวีเก่งจัง กลายเป็นคนติดทีวีตั้งแต่เมื่อไหร่??
ก็มือถือ ยังดูทีวีได้เลย!!

แต่การตื่นของเช้าวันนี้ ไม่ดีเลยล่ะ
ตื่นมาก็เจอแต่ข่าวการเมืองและความรุนแรง!!
เพราะทุกวันใหม่ของฉัน ฉันจะตื่นมาพร้อมกับความเฮฮาาของข่าวบันเทิง
แค่ข่าว…วางระเบิด ก็เศร้าทั้งวันแล้ว

ผลกระทบ ใครไม่กลัวบ้าง
ความสงบสุข ใครไม่อยากได้ คงมีแต่นักค้าอาวุธละมังที่หรรษากับเหตุการณ์นี้

บ้านเมืองเราตอนนี้ มีรอยแผลเต็มไปหมดเลย

ในน้ำ… ไม่มีปลา
ในนา… ไม่มีข้าว
หน้าธนาคาร… ไม่รู้ว่ามีระเบิดหรือเปล่า ???

เราคงลืมกันไปแล้วว่า บ้านเรา เคยเป็นเมืองยิ้ม!

เรากลับห้ำหั่นกันเอง เพียงเพราะอุดมคติบางเรื่องที่ไม่ตรงกัน
ไม่ฟังกัน

คนในบ้านเรา “ใจแคบ” กันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ฉัน… เป็นแค่แพลงก์ตอนตัวน้อยในสังคม
ที่ตอนนี้… ไม่รู้เลยว่า วันพรุ่งนี้ มหาสมุทรที่สับสนวุ่นวาย จะมีคลื่นที่โหดร้ายโหมกระหน่ำมาเมื่อไหร่ อย่างไร??

แพลงก์ตอนตัวน้อย ก็ได้แต่หวาดกลัว

และแพลงก์ตอนน้อย ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่อย่างไรหนอ?? ให้รอดพ้น!!!

มันดี ที่มองตา ….

… กับสมัยใหม่ โลกยุคปัจจุบันออนไลน์ ที่ใครๆก็รู้ว่า ความไวของอินเตอร์เนตและความก้าวล้ำทางเทคโนโลยี

ความใหม่เหล่านี้ มันช่วยแปลและส่งผ่านความรู้สึก จากคน ไป สู่คน ได้ ง่าย ไว และทันใจ

เพียงเมื่อเราคิดถึงใคร เราก็เพียงยกหูโทรศัพท์ กดเบอร์ และรอเสียงตอบรับจากปลายสาย เท่านั้น เสียงที่ส่งผ่าน หากันและกัน มันก็เป็นเสียงแห่งความรู้สึก

เพียงแค่เราอยากระบายความรู้สึก ถึงใคร .. เราก็เปิด Hi5, facebook, twitter, หรืออื่นๆ มันก็ไม่ต่างจากการเขียนจดหมาย เหมือนในสมัยก่อน รุ่นพ่อ รุ่นแม่เรานั่นล่ะ หากแต่มันเร็ว กระชับ และส่งถึงเร็วกว่า แต่คนรุ่นใหม่ ก็ไม่มีใครปฏิเสธที่จะใช้มัน

อะไรที่มันใหม่ มันทันใจ ตามกระแสโลกแห่งนวรรตกรรม มันก็ดี หากแต่ความรู้สึกลึกซึ้ง ละเมียดละไม มันคงหาไม่ได้จากสิ่งเก่าๆ

ก็เพราะทุกวันนี้ โลกใบนี้มันมีมือถือ มีBB ใช้   คนเรา เมื่ออยู่ในห้วงของความคิดถึง ก็คิดถึงผ่านตัวกลางทางเทคโนโลยีเหล่านี้ ความซาบซึ้งซาบซ่ามันจะเทียบอะไรได้กับการที่ เมื่อเรารู้สึกคิดถึงใครสักคน เราก็อยากจะไปหา ไปดูหน้าตา นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้พูดคุย ได้นั่งมองตา จับมือ ถ่ายโอนความอบอุ่น  ทอดอารมณ์ และระบายความรู้สึก ….

การมองตากัน มันมีความหมายมากนะ

ที่เค้าว่า ดวงตา คือหน้าต่างของดวงใจ ไม่ว่ายุคใด สมัยใด มันไม่เคยเปลี่ยน ไม่เคยเก่า

ดวงตา มันจะบอกความรู้สึก มันถ่ายทอดความรู้สึกภายในใจ มันถ่ายโอนความรู้สึกอบอุ่น ..

ผู้หญิง จะมีโอกาสได้เขินอาย

ผู้ชาย มีโอกาสได้อ่านใจ

อืม … มันไม่ดีเหรอ ? การได้อ่านความรู้สึกของหัวใจ ของใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย ผ่านจากสายตา ยากจะปิดกั้นน่ะ

แต่สมัยนี้ เอ่ะอะ เค้าก็ BB กันแล้ว

เมื่อไหร่ ที่ไหน ที่ BB ไปถึง … ความรู้สึกที่ว่า มันลึกซึ้ง มันอบอุ่น มันละเอียดอ่อน ก็คงหาได้น้อยลงแล้วล่ะ กับความสัมพันธ์ ที่เรียกว่า มิตรภาพ ไม่ว่าจะในรูปแบบใดก็ตามอ่ะ

ก็เพราะเรามีความเชื่อที่ว่า ก็เรามันเป็นคน มนุษย์ อ่ะ

มันต้องมีความละเมียดละไมในการใช้ชีวิต ตลอดทั้ง การใช้ความรู้สึกต่างๆมันควรจะเกิดจาก การถ่ายโอนความรู้สึกนั้น จากคน ไปสู่ คน

ไม่ใช่ จากคน ส่งผ่านเครื่องมือ แล้วไปสู่ คน อีกที

เพราะสื่อ ที่เราเรียกว่า “ความรู้สึก” ไม่ว่าจะเป็น

ความรู้สึก “ดี”

ความรู้สึก “รัก”

ความรู้สึก “คิดถึง”

มันอาจจะคลาดเคลื่อน

และความฉ่ำหวาน มันอาจจืดจางลงไปกว่าจะถึงมือและใจของ “ผู้รับ” อ่ะ

 

จบข่าว ….

นี่เรารู้สึกอะไร เป็นไรไป ถึงมานั่งอัพบล็อคตอนตี่สี่เนี่ย … ไม่เข้าใจเลย!?!!??

… ในแต่ละวัน ฉันถูกปลุกจากที่นอนด้วยข้อมูลข่าวสาร มันคงเป็นการดำรงชีวิตของยุคสมัย
เช้าๆ การลืมตาตื่นมาเพื่อพบว่า หน้าจอทีวีถูกตั้งเวลาเปิดอัติโนมัติ เพื่อมาเจอรายการข่าวขาประจำในทุกเช้า
การลุกจากเตียง เพื่อทำภารกิจส่วนตัวในห้องน้ำที่ซ้ำซาก ราวกับถูกตั้งตารางเวลาเอาไว้
การเดินทางไปทำงาน ที่พบเจอกับสิ่งเดิมๆ ระรายทาง!!
และก็พบกับความรู้สึกเดิมๆ ที่ยังเหงา แม้ในวันที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยคาร์บอนไดอ๊อกไซค์ ถนนเต็มไปด้วยรถราขวักไขว่ ผู้คนทางเท้าเดินกันเต็มพื้นที่
รอบๆตัวเรา เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิต ผู้คน เพื่อนพ้อง … แต่บางครั้ง เราก็ยังเหงา!!
ไม่ใช่แค่เรา ที่เกิดความรู้สึกนี้ได้บ่อยๆ
กับความก้าวล้ำของวัตถุ
คำว่า “งาน” คือความสำคัญสูงสุด โดยมีคำว่า “ความรับผิดชอบ” เป็นเดิมพัน
นั่นคือสิ่งที่ บางครั้ง เราละเลยกับความรู้สึกทางด้านอารมณ์ สิ่งที่ฉาบทาความรู้สึกของหัวใจ ….

คนเรา คนแห่งยุคสมัย สมัยใหม่!! รักกันง่าย
รักง่ายหน่ายเร็ว สปาร์คหัวใจเร็งและแรงกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจ
นั่นคือเหตุเกิดจากความเหงา …
เมื่อเกิดความรู้สึกเหงา คนเรา ขอเพียงมือน้อยๆของเราได้จับกุมและคว้าอะไรไว้ได้ เราก็จะรู้สึกว่า นั่นคือที่พึ่งสำคัญของหัวใจ เสาหลักของความรู้สึก … หากแต่ เมื่อมันเป็นควารู้สึกที่เกิดจากความฉาบฉวย มันก็คงง่ายต่อการตีจาก
ความรักของคนสมัยใหม่ จึงไม่ค่อยเสถียร … มันไหลบ่าและพัดพาไปตามกระแสนิยม นิยมในที่นี้ คือนิยมของใหม่ เจอคนใหม่ มันก็รู้สึกตื่นเต้น สนุกที่จะพบปะพูดคุย หัวใจเต้นแรง อะดรีนาลีนสูบฉีด เกิดอาการของคนมีความรักได้เรื่อยๆ
จนชิน!!!
และสนุกกับการค้นหา

แต่ความรัก ความรู้สึกดีๆ มันไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นเหยื่อหรือการเล่นกลกับความรู้สึกของหัวใจ หากแต่ยุคสมัยที่เปลี่ยน มันมีแบบอย่างเกิดขึ้นแล้ว

ความรัก กลายเป็นเพียง “ฉาก” หนึ่ง เพื่อโปรโมท และนำมาซึ่งสิ่งอื่นที่ต้องการ

ความรักของดารา ที่หวือหวา ฉาบฉวย และจบลงอย่างง่ายๆ เทียบกับยาที่หมดอายุ ยังยาวนานกว่า …

ความรักของพวกเค้า บางครั้งมันกลายเป็นแบบอย่างที่ยิ่งกระทุ้งให้กระแสนิยมในการเล่นตลกกับความรู้สึดของหัวใจพัดพากระพือไปไกลแรงและเร็วขึ้น ยากที่คนสมัยเก่า โบร่ำโบราณจะทัดทานลูกหลานไว้ได้ ….

ยามเรามีความรักน่ะมันดี เป็นเรื่องดีทีเดียว ถ้ารักนั้น มันเกิดจากความจริงใจ

เพราะคนสองคนที่จะรักกันได้ มันควรที่จะมีความจริงใจ และความเชื่อใจเป็นสำคัญ เพราะในวันหนึ่ง เมื่อความรู้สึกของความรักเดินทางไปได้สักระยะ คนสองคนจะเริ่มรู้สึกว่า แค่คำว่า “รัก” มันคงไม่พอ

แต่ทุกวันนี้ คนบางคนมีแฟนเพียงให้ได้ชื่อว่า เป็นคนๆหนึ่งที่มีแฟน ลงจากคาน มีคู่ ไม่ต้องทนเหงาอีกต่อไป ที่แน่ๆ มีตุ๊กตาดิ้นได้ไว้ระบายความรู้สึกรัก!!

ที่ยิ่งร้าย กับบางคนเห็น “คนรัก” เป็นเพียง accessory เครื่องประดับเวลาไปไหนต่อไหน เวลาเข้าสังคม หรือออกงาน เท่านั้น แต่มองข้ามความรู้สึกและความต้องการที่แท้จริงของ “หัวใจ” ไป

ยิ่งเมื่อ “รัก” หมดโปรโมชั่น ความกังขาต่างๆก็โหมกระหน่ำ เกิดคำถามขึ้นมากมาย ว่าทำไมเราถึงไปกันไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อน เราต่างก็ไปกันได้ดี เข้ากันได้ดี!!

เคยได้ยินใช่ไหม ว่าก่อนคบ … เราก็เคยบอกว่า ไม่ต้องการอะไรมาก ขอให้เป็นคนดีก็พอ เข้ากับเราได้ รับที่เราเป็นเราได้!!

เมื่อ คบหา ความสัมพันธ์ยังหวาน เค้าทำอะไร ก็ดูดี แสนดีไปหมด นั่นล่ะคือนิยามของ “ความรักทำให้คนตาบอด” เรามักจะปลอบใจตัวเองเสมอว่า ไม่ว่าเค้าจะเลวมาจากไหน เมื่ออยู่กับเรา ดีกับเรา ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ถ้าเค้ารักเรา แค่นั้นพอ จบ!!

เวลา … ผ่านไป ในวันรักหมดโปรฯ

เค้าคนที่แสนดี ช่างเอาใจ มีน้ำอดน้ำทน และเคยเข้าใจและยอมจำนนต่อเราไปเสียทกอย่าง

เค้าขึ้นชื่อว่า เป็น “คนดี” ใช่มั๊ย ?? คุณสมบัติตรงเป๊ะที่เราเคยต้องการตอนที่ยังไม่มีใครเลย แต่ทำไมในวันนี้ มันไม่ใช่??

เค้าทำอะไร ก็ขัดหูขัดตา ทำดีฟ้าไม่เห็น เรื่องไม่ดีเพียงจุ๋มจิ๋ม ทะเลาะกันเป็นเรื่องราวใหญ่โตแทบบ้านแตก การมาถึงของนิยาม “ความรักทำให้ตาสว่าง” ไม่ว่าจะอะไร เราก็มองเห็นข้อเสียของเค้า เต็มไปหมด … เข้าตำรา “คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิด”

เมื่อตาสว่าง ก็ถึงเวลาเลิก!!

คนเลิกกัน มีเพียงไม่กี่เหตุผล …

เค้าจะไป เราดีแค่ไหน เค้าก็ไป เพราะไม่เหลือเยื่อใยแห่งรักแล้ว

ยามรัก น้ำต้มผักยังว่าหวาน อันโบราณว่านั้นถูกหมด เราจะร้าย จะขี้วีน ขี้เหวี่ยง เอาแต่ใจสารพัด เค้าก็ยิ้มยั่วเย้า แถมยังร้องเพลง “รักคนเอาแต่ใจ” ให้ฟังได้ขำอีก

นอกบ้าน จะไปเปรี้ยวที่ไหนต่อไหน แต่ถ้ายังกลับบ้าน ก็แสดงว่าเค้ายังรักเรา ยังอยู่กับเรา ..

แต่เมื่อเค้าจะไป รั้งไว้ ใจเค้าก็ไม่อยู่กับเนิ้อกับตัว จะมีประโยชน์อะไร

คิดเสียว่า .. ปล่อยเค้าไป เพื่อที่เราก็จะได้เจอคนใหม่ๆ ที่ไม่น่า อาจจะดีกว่าเค้าก็ได้

ซึ่ง ก็เข้าตำราสู่การแสวงหาสิ่งใหม่ๆ อีก

วัฏจักรความรัก เอาเข้าจริงมันก็มีแค่นี้ …

จะมีสักกี่คนที่พบ “รักแท้” รักเดียวและรักตลอดไป อย่าบอกว่าหายากเลย เพราะมันคงหาไม่ได้เสียแล้วในยุคสมัยฟาสฟู้ดส์ปีสองพันเก้าอย่างนี้

แต่ถ้าใคร ได่พบรักแท้ ก็ขออนุโมทนาดีใจด้วย ว่าบุญทำกรรมมาดี การได้รักและครองรักกัยคู่ชีวิตที่หนัดแน่นมั่นคงแต่เพียงเรา มันมีค่ามหาศาล

คนรักกัน ย่อมไม่ทำร้ายทำลายกัน เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้กันไม่ว่าจะอะไร

เมื่อเกิดความเข้าใจผิด หรือเกิดความบาดหมางค้างคาใจ

คนรัก ต้องฟัง คนรัก ก่อนเสมอ เราต้องคิดเสมอว่า เราอย่กับใคร เรารักใคร เราก็ต้องฟังเหตุผลจากคนๆนั้น เพราะเค้าคือ “คู่ชีวิต” ของเรา

เพราะคนรักหลายคู่ต้องเลิกกัน เพราะ “คนอื่น” มาก็มากมายหลายคู่ ..

อ่ะโห….

อันตัวเรานี้ มิได้อัพบล็อคมานานชาติ

ฮ่าๆๆๆ

ได้เวลา กลับมาเขียนบล็อคกันอีกที จากที่ ทิ้งร้างห่างหายไปนาน

โอเค… ต่อไปนี้ กลับมาแล้วนะจ๊ะ บล็อคจ๋า

เขียนไป ไม่มีใครเม้นท์ …. มันไม่มีคนอ่านรึไงฟร๊า…. วู๊ว์

pickmeeup…

 

Never Give Up!! อย่าล้มเลิกอะไรง่ายๆ หากยังไม่ประสบความสำเร็จ….

 

ชีวิตยังอีกยาวไกล หลายๆคนมีความใฝ่ฝัน มันคุโชนอยู่ภายในตลอดเวลาบ้างสำเร็จ บ้างล้มเหลวไม่เป็นท่า

ตลอดเส้นของการเดินทางของชีวิต อุปสรรคขวากหนาม ล้มลุกคลุกคลาน แน่นอนมีบ้างบางที สิ่งเหล่านั้นกัดกร่อนทลายความฝันลงอย่างไม่มีชิ้นดี บางคนเปราะบางพาลล้มเลิกกับอะไรๆง่ายๆกลางคัน

กรุงโรมไม่ได้สร้างในวันเดียว เช่นกัน มันไม่มีอะไรได้มาง่าย!

Never Give Up… อย่าหยุด อย่าล้มเลิกจนกว่าจะถึงฝั่งฝันเชียวนะ!!

มันคือคลิกไอเดียที่ยอมรับว่าเกิดขึ้นฉับพลันทันทีหลังจากดูหนังเหล่านี้ๆ จบ หรือบางครั้งบางทีในบางอารมณ์ มัน ท้อ เบื่อ หน่าย และตั้งคำถามกับตัวเองดังๆๆๆว่า นี่เรากำลังทำอะไร จะก้าวไปทางไหน ท้ายที่สุดแล้ว อะไรกันแน่ที่เราต้องการ

นั่นล่ะ เมื่ออารมณ์เหล่านั้นบังเกิด การให้เวลา ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ด้วยการดูหนังดีๆสักเรื่อง เวลาที่ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง มันก็อาจพลิกฟื้นความรู้สึกเหี่ยวเฉาด้านชาให้กลับฟูฟ่องขึ้นมาคึกคักรับกับการที่ต้องหายใจอยู่บนโลกอันโหดร้ายใบนี้ต่อไปอย่างมีทศนะที่ดีกว่าเดิมในไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่าน…..

 

 

      

 

 

 

Step Up2: The Streets

ชื่อไทย: สเต็ปโดนใจ หัวใจโดนเธอ

 

เป็นเรื่องราวของเด็กวัยรุ่นที่คุกรุ่นไปด้วยความฝันและคลั่งไคล้ไปกับการเต้น.. การออกสเต็ปอย่างมีศิลปะ

Andie (Briana Evigan) เด็กสาวที่มุ่งมั่นและเปี่ยมไปด้วยไฟฝัน เธอรักการเต้นเป็นชีวิตจิตใจ เริ่มจากครั้งเมื่อวัยเด็กที่มีแม่พาไปดูกลุ่มเด็กเต้น ที่เรียกตัวเองว่ากลุ่ม Street  แม่ก็จะเฝ้าให้กำลังใจและอยากมีวันเห็นสาวน้อยประสบความสำเร็จ เมื่อเธอเติบโตอยู่ในวัยสาว ความมุ่งมั่นในไฟฝันยังไม่เคยจางหาย…

และสังกัดกลุ่ม 410  ที่ต้องมีซ้อมเต้นทุกวัน จนทำให้ Andieเสียการเรียนมีพฤติกรรมที่น่าเป็นห่วง

วันหนึ่งน้าสาวผู้ที่เป็นเพื่อนของแม่และรับผิดชอบดูแลแอนดี้ ถึงขั้นตัดขาดและจะส่งเธอให้ไปอยู่กับน้าหากเธอไม่ยอมเรียนหนังสือ และออกคำสั่งห้ามยุ่งเกี่ยวกับ 410 เด็ดขาดเพราะพวกเด็กเหล่านั้นไม่ต่างอะไรกับพวกอาชญากรแบดบอยป่วน กวนเมืองไปวันๆ เธอส่งแอนดี้ไปเรียนที่ MSA

วันคัดเลือกตัว แอนดี้ก็ใช้การเต้นที่แตกต่างเพราะโรงเรียนแห่งนี้เค้าเน้นสอนบัลเล่ย์กัน แต่เธอโชว์ StreetDance เป็นโชว์ที่ทำเอา ผอ. ไม่สบอารมณ์ในขณะที่อีกสายตาหนึ่ง Chase Collins (Robert Hoffman) ทายาท MSA  กลับมองเธอด้วยสายตาที่ต่างออกไป

การไปเรียนที่ MSA ทำให้แอนดี้ผิดปกติแปลกไปจากเดิม เริ่มมาซ้อมเต้นกับกลุ่ม 410 สายหรือบางครั้งก็ขาดซ้อมกับกลุ่ม 410 จนในที่สุดเธอก็ถูกเพื่อนๆไล่ออกจากกลุ่มเพราะเธอไม่ทุ่มเทพอ…. และที่เลวร้ายซะกว่าคือการไปเข้าเรียนในโรงเรียนสอนบัลเล่ย์ ซึ่งซัค หัวหน้าทีม 410 ไม่พอใจ

แล้วคืนนั้นเธอและเชสก็คลิกไอเดียรวมทีมเต้นจากบรรดานักเรียนในโรงเรียนและซ้อมๆๆๆ และซ้อม หาทางไปดวลเต้น Dance Battles กัน แต่คืนแรกทีม MSA ก็ไม่ประสบความสำเร็จ การแข่งขันไม่แฟร์เท่าไหร่ ไหนจะมีดีเจปากมอมคอยพูดจา bufft ซะจนทีมเสียความมั่นใจ ทีม MSA แพ้ไม่เป็นท่า จนต้องกลับมาตั้งหลักใหม่คิดแผนหักเหลี่ยมที่จะทำการ Dance Battles ให้ได้ เชสและเพื่อนพากันทำคลิปหนึ่งขึ้นมาแล้วส่งไปหยาม ชัค ทำให้ชัคกลับมาเอาเรื่องเชสและลามไปถึงขั้นทำลายสตูดิโอซ้อมเต้นของ MSA ซะย่อยยับ!

จากเหตุการณ์ดังกล่าว แอนดี้ถูก ผอ. ไล่ออกว่าเธอเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดและยังห้ามเด็กคนอื่นๆใน MSA เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาดโดยเฉพาะพวก 410 และ The Street

ในคืนแห่ง Dance Battles ปะลองสเต็ปการเต้นก็ดำเนินขึ้น ทุกคนในทีม MSA ต่างก็ได้รับ SMS เดียวกันถึงเวลา / สถานที่จัด The Street มันเหมือนเป็นการท้าทาย… ทุกคนในทีมรวมตัวและไปเจอแอนดี้ วันนั้นเองอาสาวผู้ดูแลแอนดี้เข้าใจในประกายความฝันของแอนดี้ จึงคอยสนับนุนอยู่ข้างหลังและบอกว่าเธอควรที่จะไปร่วมดวลในคืนนี้

ถ้าไม่สู้ให้ถึงที่สุด ก็สูญเปล่า

สเต็ปการเต้นกระบวนท่าในช่วงท้ายของเรื่องแทบทำเอาเราคนดูอยากจะกระโดดขึ้นมาออกสเต็ปบ้าง อารมณ์ของหนังนำพาให้ประกายไฟฝันที่อยู่ในตัวแทบจะประจุขึ้นเป็นระยะๆ เวลาถึงซีนของหนังที่เร้าอารมณ์ให้ร่วมฮึดไปกับทีม MSA ล่ะทำเอาใจเต้นแรงไปด้วย

หน้าหนังเอาเข้าจริงๆ ก็เหมือนดูมิวสิควีดีโอเจ๋งๆ ที่มีท่าเต้นออกสเต็ปแบบไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อยเนื้อเรื่องตัวบทไม่มีอะไรมากมายซับซ้อนให้ต้องตีลังกาคิดว่าหนังสื่ออะไรให้เมื่อย มันเป็นเรื่องราวตามไฟฝันในวันวัยรุ่นของเด็กอเมริกันที่ต่างก็มีความฝัน มีแง่คิดให้ได้สะกิดใจ ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของนักแสดงแต่ละคนในแต่ละบทบาทแล้วก็ที่โดดเด่นลงตัวสเต็ปท่วงท่าและเพลงประกอบที่ทำให้หนัง 98 นาทีจูงอารมณ์แบบเพลิดเพลินไปกับสเต็ปท่าเต้น และมาถึงช่วงท้ายสุดของหนังได้อย่างไม่น่าเกลียด

 

 

 

 Dicky Chow (Jiao Xu) เด็กน้อยวัยกำลังมีจินตนาการ เรียนโรงเรียนนานาชาติ มีเพื่อนที่แต่ละคนรวยๆกับของเล่นราคาแพงๆ …Dicky ไปโรงเรียนในตอนเช้าในสภาพมอมแมม รองเท้าพละก็ไม่มีจึงถูกคุณครูทำโทษและดุอยู่เป็นประจำ แถมความจนของเด็กน้อยยังเป็นที่รังเกียจของทั้งเพื่อนๆและครูบางคนในโรงเรียน  Dicky ได้แต่ฝันว่าอยากจะมีของเล่นเป็นของตัวเอง มีรองเท้าพละคู่ใหม่ และมีเพื่อนเล่นที่ยอมรับเค้าบ้าง

             

Ti (Stephen Chow) เป็นพ่อของ Dicky ที่วันๆวงจรชีวิตของเค้าก็วนเวียนอยู่ในไซค์งานก่อสร้างกับอาชีพกรรมกร มีสิ่งเดียวที่ทำให้เค้ามีกำลังใจทำงานหนักเพียงเพื่ออยากจะส่งลูกเรียนโรงเรียนดีๆ เรียนสูงๆ จะได้มีงานดีๆทำ เมื่อโตขึ้นลูกจะได้ไม่ลำบากเหมือนเค้า…  เลิกงานก็ไปเก็บของเก่า มันมีบางวันที่ได้ของมือสองกลับมาใช้ได้ที่บ้าน ไม่ว่าจะพัดลมมือสอง รองเท้ากีฬามือสอง อาหารมือสองและผลไม้มือสอง

วันหนึ่ง พ่อลูกไปเดินเที่ยวเล่นและนั่งดูทีวีจากนอกร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า และสักพัก Dicky ได้หายเข้าไปในร้านขายของเล่นและสะดุดใจกับ CJ1 เพราะมันเป็นของเล่นหุ่นยนต์เหมือนของเพื่อนที่โรงเรียน เค้าจึงอยากเป็นเจ้าของมันบ้าง ถึงขั้นงอแงเอาแต่ใจและทะเลาะกับพ่อในที่สุด เพียงเพราะ Ti พ่อของเค้าไม่มีเงินพอที่จะซื้อของเล่นราคาแพงให้กับลูกได้

Dicky หนีไปหาคุณครูส่วน Ti ก็กลับไปที่กองภูเขาขยะอย่างทุกๆครั้ง คราวนี้เขาอยากจะได้ของเล่นเจ๋งๆกลับไปให้ลูกชาย

ลูกยางกลมๆสีเขียวที่ดูไม่น่าจะเป็นของเล่นได้ ไม่มีอะไรพิเศษนอกจากเหมือนผลแคนตาลูบ จนกระทั่งคืนหนึ่งที่  Dicky กลับจากโรงเรียนพร้อมรอยช้ำคล้ำเขียว เพราะได้เรื่องทะเลาะกับเด็ก มาเฟีย ในโรงเรียนเจ้าประจำเข้าให้

Dicky ถูกพ่อลงโทษและจับขังในตู้พร้อมๆกับลูกยางกลมๆเขียวๆ และคืนนั้น ลูกยางกลมๆเริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์และแปลงร่างเป็นตัวคล้ายลูกหมาแต่มีหน้าตาเหมือนลูกเจี๊ยบ… เค้าคิดว่ามันเป็นของเล่นมาจากต่างดาว และตั้งชื่อว่า… CJ7 … และจากนั้น ความสนุกก็เริ่มขึ้น

Dicky แน่ใจว่า CJ7 มีเวทมนต์จากที่เค้าเสกให้แอ๊ปเปิ้ลเน่ากลายเป็นของใหม่ สด อร่อย และก็พลอยฝันไปถึงอิทธิฤทธิ์สารพัดที่เค้าอยากให้เป็น แต่ทั้งหมดก็ผิดหวัง Dicky จึงโกรธมากและเอา CJ7 ไปทิ้งถังขยะ แต่พอสำนึกได้ CJ7 ก็ไม่อยู่เสียแล้ว

แต่เมื่อ Dicky กลับมาที่บ้าน ก็ดีใจมากที่เจอ CJ7 อีกครั้ง และเค้าพยายามที่จะบอกพ่อของเค้าว่า CJ7 คือของเล่นจากต่างดาว แต่พ่อเค้าก็ไม่ยอมเชื่อและก็เอาแต่พร่ำสอนว่า…

How many time do I have to tell you? พ่อบอกกี่ครั้งแล้ว่า…

We might be poor, but we don’t lie… ถึงเราจะจน แต่เราต้องไม่พูดโกหก…

… we don’t fight…  เราต้องไม่เกเรเป็นอันธพาล

and we don’t take things that don’t belong to us. และอะไรที่ไม่ใช่ของๆเรา เราต้องไม่หยิบ 

Study hard and be a useful person in the future.  ตั้งใจเรียน โตเป็นผู้ใหญ่ลูกจะได้ไม่ลำบากเหมือนพ่อ….

ความเห่อของเล่นจนลืมเอาเวลาอ่านหนังสือ ทำให้ Dicky สอบได้คะแนนแย่ แต่กลับมาหลอกพ่อว่าสอบได้ 100 คะแนน จนทั้งสองพ่อลูกต้องทะเลาะกันอีก คราวนี้เกิดการท้าทายชนิดที่ว่า ถ้า Dicky ไม่ต้องการให้พ่อยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเค้าอีก ก็สอบให้ได้เกิน 60 ก่อนแล้วผู้เป็นพ่อจะไม่มาวุ่นวายบ่นจู้จี้อีกเลย…
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

Tell the truth. Did you cheat on your exam?  นี่บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ ลูกโกงข้อสอบใช่มั๊ย
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

No, I didn’t.  เปล่าครับ
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I think you got zero, than altered it to 100. Is that right? พ่อว่าลูกได้ศูนย์คะแนนแต่แก้เป็น 100 คะแนน ใช่มั๊ย 

 

 

 

 

Yes. But that’s not the same as cheating. ใช่ แต่ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 

 

 

I think you got zero, than altered it to 100. Is that right? พ่อว่าลูกได้ศูนย์คะแนนแต่แก้เป็น 100 คะแนน ใช่มั๊ย 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes. But that’s not the same as cheating. ใช่ แต่ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 

 

 

 

I don’t want you to be disappointed. ผมแค่ไม่อยากให้พ่อผิดหวังในตัวผม 
 
 

 

What’s wrong with you? Ti’s so tough to send you to that school. นี่ทำบ้าอะไร พ่อเหนื่อยแค่ไหนรู้ไหม กับการส่งแกเรียน

 

 

 

I’m sorry, Dad. ผมเสียใจครับพ่อ

 

 

I’ll say it again. Even thought we’re poor…  พ่อบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าถึงเราจะจน…..

 

Okey, I know you,re so annoying.  เอาล่ะฮะ ผมรู้แล้ว พ่อเลิกวุ่นวายซะทีได้มั๊ยเล่า

Can you stop going on about it?  เลิกพูดเรื่องนี้มันซะทีได้มั๊ย

บ่อยๆที่เด็กๆจะไม่เข้าใจในความรักและปรารถนาดีที่พ่อแม่แสดงออก ซึ่งมักจะกลับกลายเป็นความจุกจิกจู้จี้และพูดเดิมๆซ้ำๆซากๆ แต่ในวันที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้วอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อคิดได้ ยังไงการมีพ่อหรือแม่คอยพร่ำสอน บ่นจู้จี้ในเรื่องเดิมๆ มันย่อมดีกว่าการที่เราไม่มีใครเลยในโลกนี้นะ

นั่นคือความจริงของหนังที่ต้องการจะบอกเรา บรรดาลูกๆ ทั้งหลาย ถ้าเราไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ในโลกนี้ก็ไม่มีใครที่เราจะเชื่อฟังได้อีกแล้ว…

ความพยายามที่ CJ7 จะช่วยชีวิตพ่อของ Dicky จนทำให้ CJ7 ต้องเสียพลังงานและตายไปในที่สุดก็เป็นพ้อยท์หนึ่งของหนังที่เรียกความซึ้งมาเอ่อล้นที่ขอบตา… ในแบบฉบับธรรมดาของหนังดราม่าคอมเมดี้

หน้าหนังอาจจะเกินจริงแบบดูแล้วเหมือนเป็นหนังไร้สาระ แต่ถ้าดูเอาสาระ ก็ได้สาระ ปนเปื้อนรอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งความซึ้งใจได้เล็กๆในเวลากว่า 86 นาที

จากความรักของพ่อใน CJ7 ก็ให้นึกถึงความชุลมุนวุ่นวายในแคมป์แบบฉบับความรักที่มีพ่อเป็นต้นฉบับจาก Daddy Day Camp… 

 

 

  Charlie Hilton (Cuba Gooding Jr.) และ Phil Ryerson (Paul Rae) เป็นพ่อๆที่ไม่เห็นด้วยกับการปล่อยให้เด็กๆ ไปเข้าแคมป์ภาคฤดูร้อน เพราะพวกเค้ายังจำฝังใจกับประสบการณ์แย่ๆเมื่อสมัยเด็ก ไหนจะสัตว์เลื้อยคลานและโดนเพื่อนแกล้ง ระหว่างอยู่แคมป์

แต่เมื่อขัดใจภรรยาไม่ได้เค้าจึงจำเป็นต้องไปส่งลูกชายเข้าแคมป์ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าเป็นแคมป์สภาพเก่ากรุโกโรโกโส และเจ้าของแคมป์คู่แข่ง (Calona) มีโครงการที่จะซื้อมันเพื่อไปทำลาย Charlie จึงเกิดไอเดียว่าอยากจะซื้อเพื่อรักษาแคมป์นี้ไว้ และเพื่อที่ลูกชายของเค้าจะได้มีประสบการณ์ที่ดีล้วนๆในแคมป์ของตนเอง เพื่อความอุ่นใจในฐานะพ่อ

     

แต่โครงการดังกล่าวถูกขัดขวางจากภรรยาว่าการที่ประสบความสำเร็จจาก Daddy day Care มันไม่ได้หมายความว่า Charlie จะทำแคมป์ภาคฤดูร้อนได้สำเร็จ แต่แล้วก็ยากที่จะทัดทานความตั้งใจมุ่งมั่นของสามีได้ แต่เมื่อร่วมหุ้นแคมป์แล้ว ความจริงไม่เป็นอย่างที่คิด ลุงที่เค้าคิดว่าจะเป็นแกนนำบริหารแคมป์กลับตัดช่องน้อยพอตัวหนีไปพักผ่อนซะเฉยๆ เค้าและเพื่อนจึงรับภาระในการบูรนาการแคมป์เก่าๆนี่ ไม่เช่นนั้น แคมป์และทรัพย์สินที่มีเป็นอันต้องโดนยึด!

แม้เค้าจะบริหารแคมป์อย่างไร ความวุ่นวายก็ยังไม่จบแถมจำนวนเด็กที่ร่วมแคมป์ก็ลดจำนวนลงและผู้ปกครองก็เรียกร้องเงินคืน ฝ่ายสินเชื่อก็ตามทวงหนี้อยู่ไม่เว้นวัน

อีกทั้งแคมป์คู่แข่งก็มาหยามถึงถิ่นและท้าให้แข่ง กีฬา Intercamp Olympiad งานนี้ Drifwood Day Camp ต้องชนะการแข่งขันสถานเดียว เพื่อที่พ่อแม่ผู้ปกครองจะได้เห็นในศักยภาพของการฝึกและเอาลูกหลานมาเข้าแคมป์ Drifwood เพราะไม่อย่างนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินของครอบครัวมีอันต้องโดนอายัดอย่างไม่มีข้อสงสัย… ถึงคราวที่ Charlie ต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อ(ปู่) ก่อนที่อะไรมันจะเลวร้ายมากไปกว่านี้…..

ความใกล้ชิดของหลาน (Ben)-ปู่ (Col. Buck Hinton) ทำให้ภาพของปู่เป็นฮีโร่ในสายตาของ หลานพยายามที่จะเอาอย่าง  ฝึกความแข็งแกร่ง เพียงเพราะอยากให้ปู่ภูมิใจ ในขณะที่นับวันพ่อกลายเป็นคนขี้ขลาดในสายตาของทั้งเบนและเพื่อนๆในแคมป์ จนครั้งหนึ่งเบนไปหลงป่าเพราะอยากฝึกความแข็งแกร่งและเก่งได้อย่างปู่จนเป็นสาเหตุให้ชาลีโมโหถึงขั้น….

Let me tell you something about being tough, okay? เอาล่ะ พ่อมีบางอย่างจะบอกถึงการเป็นผู้เข้มแข็ง ตกลงมั๊ย

Being tough doesn’t necessarily make you a hero.  คนที่เข้มแข็ง ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นฮีโร่เสมอไป

Sometimes tough people grow up to be arrogant, selfish and stubborn. บางครั้งคนเข้มแข็งก็มักจะหยิ่งผยอง, เห็นแก่ตัวและก็แข็งกระด้าง

You guys just need to bee yourselves. And know that by being yourselves… you’re gonna be winners, no matter what.  พ่ออยากให้พวกเธอเป็นตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง เธอก็เป็นผู้ชนะได้

Even if we choke like you? แม้จะดูขี้ขลาดอย่างคุณน่ะหรือ

แบบแผนการฝึกในแคมป์ที่เค้า ต้องการให้มันเป็นไป ต้องไม่ใช่วิธีการแบบทหาร เพราะมันเสี่ยงและอันตรายเกินไปสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้เค้าคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่เอาพ่อที่เป็นทหารมาช่วยฝึกเด็กๆ ในครั้งนี้!!

นั่น… มันทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเสียใจไม่น้อย…….

รุ่งเช้าของวันแข่งขันกีฬา XLV Inter camp Olympiad กับการหายไปของผู้บัญชาการ… สิ่งเดียวที่ลูกชาย Charlie ต้องทำคือการปรับความเข้าใจ ภรรยาของเค้าบอกว่า ลูกชายตัวเล็กจะได้ความสมบูรณ์แบบที่สุดถ้าพ่อกับปู่ร่วมมือกันและลงรอยกันสักที่

การปรับความเข้าใจ จากที่ Charlie คิดไปเองตลอดว่า เค้าไม่เคยทำให้พ่อภูมิใจได้เลย อย่างว่า คนที่เป็นลูกชาย ส่วนใหญ่มักจะมีพ่อเป็นต้นแบบ ลูกชายมักจะเลือกแบบแผนการเรียนรู้ชีวิตแบบลูกผู้ชายอย่างพ่อ เล่นกีฬาที่พ่อชอบ เลือกอาชีพแบบที่พ่อเป็น และนี่ล่ะที่ชาลีกังขาในใจมาตลอดเวลากว่า 30 ปีว่าตนไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูมิใจได้เลย

แต่พ่อกลับบอกว่าเค้าภูมิใจในตัวลูกมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเปิดศูนย์เลี้ยงเด็ก Daddy Day Care ในช่วงที่เค้าตกงาน มันเป็นเหมือนการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส ซึ่งถ้าเป็นพ่อคงทำไม่ได้ เพราะเค้าถนัดแต่กับการทำอะไรที่เป็นแบบแผน

ผู้เป็นปู่รู้ดีว่า หลานเห็นตนเป็นฮีโร่ในสายตามากแค่ไหน แต่นั่น Ben ต้องทำความเข้าใจใหม่คือ พ่อของเค้าต่างหากที่เป็นฮีโร่ตัวจริง การที่พ่อดูขี้ขลาดในบางครั้ง นั่นเพราะเค้าเป็นห่วงและรักหลานที่สุดไม่อยากให้รับอันตรายต่างหาก หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีพ่อที่ชื่อ Charlie Hinton….

Don’t you realize he did all this just for you?  หลานรู้ตัวมั๊ย ว่านี่คือทุกอย่างที่พ่อทำเพื่อหลาน

You’re pretty lucky to have Charlie Hinton… as a farther.หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีชาลีเป็นพ่อ

He’s a better soldier than I’ll even be.  พ่อของหลาน เป็นทหารที่เข้มแข็งที่สุด

I could never run a camp like he can… ปู่คงไม่สามารถทำแคมป์แบบนี้ขึ้นมาได้

…or watch over you and your mom like he does. หรือดูแลหลานและแม่ของหลานได้ดีอย่างที่พ่อของหลานทำ

He may be a little overprotective…. But it’s only because he love you so much. บางที เค้าอาจดูขี้ขลาดไปบ้าง … แต่ทั้งหมดนั้น ก็เพราะพ่อเค้ารักหลานนะ

หนังเป็นการผจญภัยแบบเด็กๆ เหมาะที่จะเป็นหนังสร้างความรักความสัมพันธ์ในครอบครัว ดูไปบวกอารมณ์ยิ้มอ่อนๆ กับความฮาใสๆ ของเด็กๆ แถมยังได้แอบลุ้น Drifwood camp ว่าจะเอาชนะการแข่งขัน Olympiad ได้หรือไม่

จากหนังทั้งสองเรื่อง ทำให้เห็นวิธีการสอนของคนเป็นพ่อที่อยู่คนละฟากฝั่งทวีป พ่อของ Dicky มักจะพูดพร่ำบ่นสอนในแบบเดิมๆ หลักการเดิมๆ ซึ่งเป็นการสอนแบบพ่อๆเอเชี่ยนสไตล์ ในขณะที่ Charlie จะเน้นที่การปฏิบัติจริงในแบบฉบับอเมริกันสไตล์ แต่ก็เพื่อบทสรุปเดียวกัน คือให้ลูกเป็นคนดี และเติบโตอย่างงดงาม บางครั้ง เราไม่จำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ชัยชนะหรือครอบครองการเป็นที่หนึ่ง ยิ่งถ้ามันเป็นไปในครรลองที่ไม่ถูกต้อง แต่ทำมันให้ดีที่สุดอย่างเต็มกำลังความสามารถที่เราจะทำได้ นั่นดีที่สุดแล้ว และไม่ว่าผลลัพท์จะออกมาอย่างไร ครอบครัว คนที่อยู่ข้างหลังเรา จะภูมิใจในทุกคำตอบของการกระทำของเราเสมอ

อย่างที่ Charlie สอนหนูน้อย Ben ว่า…

I want you guys to grow up to be kind and caring… and accepting of people. พ่ออยากให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจคนอื่น

Even if they make mistake.แม้ว่า พวกเค้าจะเคยทำผิดพลาดไปบ้างก็ตาม

So, Ben, don’t try to be so tough, okay? ดังนั้น,  Ben ลูกไม่ต้องพยายามที่จะเป็นคนแข็งแกร่งอะไรมากมาย

Just try to be your best. แค่ทำมันให้ดีอย่างที่สุด

That’s all that matters. เท่านั้นก็เพียงพอแล้วลูก…

 

 

 

 

 

 

 

 

Tell the truth. Did you cheat on your exam?  นี่บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ ลูกโกงข้อสอบใช่มั๊ย
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

No, I didn’t.  เปล่าครับ
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

I think you got zero, than altered it to 100. Is that right? พ่อว่าลูกได้ศูนย์คะแนนแต่แก้เป็น 100 คะแนน ใช่มั๊ย 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes. But that’s not the same as cheating. ใช่ แต่ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 

 

 

 

I don’t want you to be disappointed. ผมแค่ไม่อยากให้พ่อผิดหวังในตัวผม 
 
 

 

What’s wrong with you? Ti’s so tough to send you to that school. นี่ทำบ้าอะไร พ่อเหนื่อยแค่ไหนรู้ไหม กับการส่งแกเรียน

 

 

 

I’m sorry, Dad. ผมเสียใจครับพ่อ

 

 

I’ll say it again. Even thought we’re poor…  พ่อบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าถึงเราจะจน…..

 

Okey, I know you,re so annoying.  เอาล่ะฮะ ผมรู้แล้ว พ่อเลิกวุ่นวายซะทีได้มั๊ยเล่า

Can you stop going on about it?  เลิกพูดเรื่องนี้มันซะทีได้มั๊ย

บ่อยๆที่เด็กๆจะไม่เข้าใจในความรักและปรารถนาดีที่พ่อแม่แสดงออก ซึ่งมักจะกลับกลายเป็นความจุกจิกจู้จี้และพูดเดิมๆซ้ำๆซากๆ แต่ในวันที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้วอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อคิดได้ ยังไงการมีพ่อหรือแม่คอยพร่ำสอน บ่นจู้จี้ในเรื่องเดิมๆ มันย่อมดีกว่าการที่เราไม่มีใครเลยในโลกนี้นะ

นั่นคือความจริงของหนังที่ต้องการจะบอกเรา บรรดาลูกๆ ทั้งหลาย ถ้าเราไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ในโลกนี้ก็ไม่มีใครที่เราจะเชื่อฟังได้อีกแล้ว…

ความพยายามที่ CJ7 จะช่วยชีวิตพ่อของ Dicky จนทำให้ CJ7 ต้องเสียพลังงานและตายไปในที่สุดก็เป็นพ้อยท์หนึ่งของหนังที่เรียกความซึ้งมาเอ่อล้นที่ขอบตา… ในแบบฉบับธรรมดาของหนังดราม่าคอมเมดี้

หน้าหนังอาจจะเกินจริงแบบดูแล้วเหมือนเป็นหนังไร้สาระ แต่ถ้าดูเอาสาระ ก็ได้สาระ ปนเปื้อนรอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งความซึ้งใจได้เล็กๆในเวลากว่า 86 นาที

จากความรักของพ่อใน CJ7 ก็ให้นึกถึงความชุลมุนวุ่นวายในแคมป์แบบฉบับความรักที่มีพ่อเป็นต้นฉบับจาก Daddy Day Camp… 

 

 

  Charlie Hilton (Cuba Gooding Jr.) และ Phil Ryerson (Paul Rae) เป็นพ่อๆที่ไม่เห็นด้วยกับการปล่อยให้เด็กๆ ไปเข้าแคมป์ภาคฤดูร้อน เพราะพวกเค้ายังจำฝังใจกับประสบการณ์แย่ๆเมื่อสมัยเด็ก ไหนจะสัตว์เลื้อยคลานและโดนเพื่อนแกล้ง ระหว่างอยู่แคมป์

แต่เมื่อขัดใจภรรยาไม่ได้เค้าจึงจำเป็นต้องไปส่งลูกชายเข้าแคมป์ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าเป็นแคมป์สภาพเก่ากรุโกโรโกโส และเจ้าของแคมป์คู่แข่ง (Calona) มีโครงการที่จะซื้อมันเพื่อไปทำลาย Charlie จึงเกิดไอเดียว่าอยากจะซื้อเพื่อรักษาแคมป์นี้ไว้ และเพื่อที่ลูกชายของเค้าจะได้มีประสบการณ์ที่ดีล้วนๆในแคมป์ของตนเอง เพื่อความอุ่นใจในฐานะพ่อ

   

แต่โครงการดังกล่าวถูกขัดขวางจากภรรยาว่าการที่ประสบความสำเร็จจาก Daddy day Care มันไม่ได้หมายความว่า Charlie จะทำแคมป์ภาคฤดูร้อนได้สำเร็จ แต่แล้วก็ยากที่จะทัดทานความตั้งใจมุ่งมั่นของสามีได้ แต่เมื่อร่วมหุ้นแคมป์แล้ว ความจริงไม่เป็นอย่างที่คิด ลุงที่เค้าคิดว่าจะเป็นแกนนำบริหารแคมป์กลับตัดช่องน้อยพอตัวหนีไปพักผ่อนซะเฉยๆ เค้าและเพื่อนจึงรับภาระในการบูรนาการแคมป์เก่าๆนี่ ไม่เช่นนั้น แคมป์และทรัพย์สินที่มีเป็นอันต้องโดนยึด!

แม้เค้าจะบริหารแคมป์อย่างไร ความวุ่นวายก็ยังไม่จบแถมจำนวนเด็กที่ร่วมแคมป์ก็ลดจำนวนลงและผู้ปกครองก็เรียกร้องเงินคืน ฝ่ายสินเชื่อก็ตามทวงหนี้อยู่ไม่เว้นวัน

อีกทั้งแคมป์คู่แข่งก็มาหยามถึงถิ่นและท้าให้แข่ง กีฬา Intercamp Olympiad งานนี้ Drifwood Day Camp ต้องชนะการแข่งขันสถานเดียว เพื่อที่พ่อแม่ผู้ปกครองจะได้เห็นในศักยภาพของการฝึกและเอาลูกหลานมาเข้าแคมป์ Drifwood เพราะไม่อย่างนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินของครอบครัวมีอันต้องโดนอายัดอย่างไม่มีข้อสงสัย… ถึงคราวที่ Charlie ต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อ(ปู่) ก่อนที่อะไรมันจะเลวร้ายมากไปกว่านี้…..

ความใกล้ชิดของหลาน (Ben)-ปู่ (Col. Buck Hinton) ทำให้ภาพของปู่เป็นฮีโร่ในสายตาของ หลานพยายามที่จะเอาอย่าง  ฝึกความแข็งแกร่ง เพียงเพราะอยากให้ปู่ภูมิใจ ในขณะที่นับวันพ่อกลายเป็นคนขี้ขลาดในสายตาของทั้งเบนและเพื่อนๆในแคมป์ จนครั้งหนึ่งเบนไปหลงป่าเพราะอยากฝึกความแข็งแกร่งและเก่งได้อย่างปู่จนเป็นสาเหตุให้ชาลีโมโหถึงขั้น….

Let me tell you something about being tough, okay? เอาล่ะ พ่อมีบางอย่างจะบอกถึงการเป็นผู้เข้มแข็ง ตกลงมั๊ย

Being tough doesn’t necessarily make you a hero.  คนที่เข้มแข็ง ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นฮีโร่เสมอไป

Sometimes tough people grow up to be arrogant, selfish and stubborn. บางครั้งคนเข้มแข็งก็มักจะหยิ่งผยอง, เห็นแก่ตัวและก็แข็งกระด้าง

You guys just need to bee yourselves. And know that by being yourselves… you’re gonna be winners, no matter what.  พ่ออยากให้พวกเธอเป็นตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง เธอก็เป็นผู้ชนะได้

Even if we choke like you? แม้จะดูขี้ขลาดอย่างคุณน่ะหรือ

แบบแผนการฝึกในแคมป์ที่เค้า ต้องการให้มันเป็นไป ต้องไม่ใช่วิธีการแบบทหาร เพราะมันเสี่ยงและอันตรายเกินไปสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้เค้าคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่เอาพ่อที่เป็นทหารมาช่วยฝึกเด็กๆ ในครั้งนี้!!

นั่น… มันทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเสียใจไม่น้อย…….

รุ่งเช้าของวันแข่งขันกีฬา XLV Inter camp Olympiad กับการหายไปของผู้บัญชาการ… สิ่งเดียวที่ลูกชาย Charlie ต้องทำคือการปรับความเข้าใจ ภรรยาของเค้าบอกว่า ลูกชายตัวเล็กจะได้ความสมบูรณ์แบบที่สุดถ้าพ่อกับปู่ร่วมมือกันและลงรอยกันสักที่

การปรับความเข้าใจ จากที่ Charlie คิดไปเองตลอดว่า เค้าไม่เคยทำให้พ่อภูมิใจได้เลย อย่างว่า คนที่เป็นลูกชาย ส่วนใหญ่มักจะมีพ่อเป็นต้นแบบ ลูกชายมักจะเลือกแบบแผนการเรียนรู้ชีวิตแบบลูกผู้ชายอย่างพ่อ เล่นกีฬาที่พ่อชอบ เลือกอาชีพแบบที่พ่อเป็น และนี่ล่ะที่ชาลีกังขาในใจมาตลอดเวลากว่า 30 ปีว่าตนไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูมิใจได้เลย

แต่พ่อกลับบอกว่าเค้าภูมิใจในตัวลูกมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเปิดศูนย์เลี้ยงเด็ก Daddy Day Care ในช่วงที่เค้าตกงาน มันเป็นเหมือนการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส ซึ่งถ้าเป็นพ่อคงทำไม่ได้ เพราะเค้าถนัดแต่กับการทำอะไรที่เป็นแบบแผน

ผู้เป็นปู่รู้ดีว่า หลานเห็นตนเป็นฮีโร่ในสายตามากแค่ไหน แต่นั่น Ben ต้องทำความเข้าใจใหม่คือ พ่อของเค้าต่างหากที่เป็นฮีโร่ตัวจริง การที่พ่อดูขี้ขลาดในบางครั้ง นั่นเพราะเค้าเป็นห่วงและรักหลานที่สุดไม่อยากให้รับอันตรายต่างหาก หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีพ่อที่ชื่อ Charlie Hinton….

Don’t you realize he did all this just for you?  หลานรู้ตัวมั๊ย ว่านี่คือทุกอย่างที่พ่อทำเพื่อหลาน

You’re pretty lucky to have Charlie Hinton… as a farther.หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีชาลีเป็นพ่อ

He’s a better soldier than I’ll even be.  พ่อของหลาน เป็นทหารที่เข้มแข็งที่สุด

I could never run a camp like he can… ปู่คงไม่สามารถทำแคมป์แบบนี้ขึ้นมาได้

…or watch over you and your mom like he does. หรือดูแลหลานและแม่ของหลานได้ดีอย่างที่พ่อของหลานทำ

He may be a little overprotective…. But it’s only because he love you so much. บางที เค้าอาจดูขี้ขลาดไปบ้าง … แต่ทั้งหมดนั้น ก็เพราะพ่อเค้ารักหลานนะ

หนังเป็นการผจญภัยแบบเด็กๆ เหมาะที่จะเป็นหนังสร้างความรักความสัมพันธ์ในครอบครัว ดูไปบวกอารมณ์ยิ้มอ่อนๆ กับความฮาใสๆ ของเด็กๆ แถมยังได้แอบลุ้น Drifwood camp ว่าจะเอาชนะการแข่งขัน Olympiad ได้หรือไม่

จากหนังทั้งสองเรื่อง ทำให้เห็นวิธีการสอนของคนเป็นพ่อที่อยู่คนละฟากฝั่งทวีป พ่อของ Dicky มักจะพูดพร่ำบ่นสอนในแบบเดิมๆ หลักการเดิมๆ ซึ่งเป็นการสอนแบบพ่อๆเอเชี่ยนสไตล์ ในขณะที่ Charlie จะเน้นที่การปฏิบัติจริงในแบบฉบับอเมริกันสไตล์ แต่ก็เพื่อบทสรุปเดียวกัน คือให้ลูกเป็นคนดี และเติบโตอย่างงดงาม บางครั้ง เราไม่จำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ชัยชนะหรือครอบครองการเป็นที่หนึ่ง ยิ่งถ้ามันเป็นไปในครรลองที่ไม่ถูกต้อง แต่ทำมันให้ดีที่สุดอย่างเต็มกำลังความสามารถที่เราจะทำได้ นั่นดีที่สุดแล้ว และไม่ว่าผลลัพท์จะออกมาอย่างไร ครอบครัว คนที่อยู่ข้างหลังเรา จะภูมิใจในทุกคำตอบของการกระทำของเราเสมอ

อย่างที่ Charlie สอนหนูน้อย Ben ว่า…

I want you guys to grow up to be kind and caring… and accepting of people. พ่ออยากให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจคนอื่น

Even if they make mistake.แม้ว่า พวกเค้าจะเคยทำผิดพลาดไปบ้างก็ตาม

So, Ben, don’t try to be so tough, okay? ดังนั้น,  Ben ลูกไม่ต้องพยายามที่จะเป็นคนแข็งแกร่งอะไรมากมาย

Just try to be your best. แค่ทำมันให้ดีอย่างที่สุด

That’s all that matters. เท่านั้นก็เพียงพอแล้วลูก…

 

 

 

 

 

No, I didn’t.  เปล่าครับ
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

I think you got zero, than altered it to 100. Is that right? พ่อว่าลูกได้ศูนย์คะแนนแต่แก้เป็น 100 คะแนน ใช่มั๊ย 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes. But that’s not the same as cheating. ใช่ แต่ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 

 

 

 

I don’t want you to be disappointed. ผมแค่ไม่อยากให้พ่อผิดหวังในตัวผม 
 
 

 

What’s wrong with you? Ti’s so tough to send you to that school. นี่ทำบ้าอะไร พ่อเหนื่อยแค่ไหนรู้ไหม กับการส่งแกเรียน

 

 

 

I’m sorry, Dad. ผมเสียใจครับพ่อ

 

 

I’ll say it again. Even thought we’re poor…  พ่อบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าถึงเราจะจน…..

 

Okey, I know you,re so annoying.  เอาล่ะฮะ ผมรู้แล้ว พ่อเลิกวุ่นวายซะทีได้มั๊ยเล่า

Can you stop going on about it?  เลิกพูดเรื่องนี้มันซะทีได้มั๊ย

บ่อยๆที่เด็กๆจะไม่เข้าใจในความรักและปรารถนาดีที่พ่อแม่แสดงออก ซึ่งมักจะกลับกลายเป็นความจุกจิกจู้จี้และพูดเดิมๆซ้ำๆซากๆ แต่ในวันที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้วอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อคิดได้ ยังไงการมีพ่อหรือแม่คอยพร่ำสอน บ่นจู้จี้ในเรื่องเดิมๆ มันย่อมดีกว่าการที่เราไม่มีใครเลยในโลกนี้นะ

นั่นคือความจริงของหนังที่ต้องการจะบอกเรา บรรดาลูกๆ ทั้งหลาย ถ้าเราไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ในโลกนี้ก็ไม่มีใครที่เราจะเชื่อฟังได้อีกแล้ว…

ความพยายามที่ CJ7 จะช่วยชีวิตพ่อของ Dicky จนทำให้ CJ7 ต้องเสียพลังงานและตายไปในที่สุดก็เป็นพ้อยท์หนึ่งของหนังที่เรียกความซึ้งมาเอ่อล้นที่ขอบตา… ในแบบฉบับธรรมดาของหนังดราม่าคอมเมดี้

หน้าหนังอาจจะเกินจริงแบบดูแล้วเหมือนเป็นหนังไร้สาระ แต่ถ้าดูเอาสาระ ก็ได้สาระ ปนเปื้อนรอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งความซึ้งใจได้เล็กๆในเวลากว่า 86 นาที

จากความรักของพ่อใน CJ7 ก็ให้นึกถึงความชุลมุนวุ่นวายในแคมป์แบบฉบับความรักที่มีพ่อเป็นต้นฉบับจาก Daddy Day Camp… 

 

 

  Charlie Hilton (Cuba Gooding Jr.) และ Phil Ryerson (Paul Rae) เป็นพ่อๆที่ไม่เห็นด้วยกับการปล่อยให้เด็กๆ ไปเข้าแคมป์ภาคฤดูร้อน เพราะพวกเค้ายังจำฝังใจกับประสบการณ์แย่ๆเมื่อสมัยเด็ก ไหนจะสัตว์เลื้อยคลานและโดนเพื่อนแกล้ง ระหว่างอยู่แคมป์

แต่เมื่อขัดใจภรรยาไม่ได้เค้าจึงจำเป็นต้องไปส่งลูกชายเข้าแคมป์ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าเป็นแคมป์สภาพเก่ากรุโกโรโกโส และเจ้าของแคมป์คู่แข่ง (Calona) มีโครงการที่จะซื้อมันเพื่อไปทำลาย Charlie จึงเกิดไอเดียว่าอยากจะซื้อเพื่อรักษาแคมป์นี้ไว้ และเพื่อที่ลูกชายของเค้าจะได้มีประสบการณ์ที่ดีล้วนๆในแคมป์ของตนเอง เพื่อความอุ่นใจในฐานะพ่อ

   

แต่โครงการดังกล่าวถูกขัดขวางจากภรรยาว่าการที่ประสบความสำเร็จจาก Daddy day Care มันไม่ได้หมายความว่า Charlie จะทำแคมป์ภาคฤดูร้อนได้สำเร็จ แต่แล้วก็ยากที่จะทัดทานความตั้งใจมุ่งมั่นของสามีได้ แต่เมื่อร่วมหุ้นแคมป์แล้ว ความจริงไม่เป็นอย่างที่คิด ลุงที่เค้าคิดว่าจะเป็นแกนนำบริหารแคมป์กลับตัดช่องน้อยพอตัวหนีไปพักผ่อนซะเฉยๆ เค้าและเพื่อนจึงรับภาระในการบูรนาการแคมป์เก่าๆนี่ ไม่เช่นนั้น แคมป์และทรัพย์สินที่มีเป็นอันต้องโดนยึด!

แม้เค้าจะบริหารแคมป์อย่างไร ความวุ่นวายก็ยังไม่จบแถมจำนวนเด็กที่ร่วมแคมป์ก็ลดจำนวนลงและผู้ปกครองก็เรียกร้องเงินคืน ฝ่ายสินเชื่อก็ตามทวงหนี้อยู่ไม่เว้นวัน

อีกทั้งแคมป์คู่แข่งก็มาหยามถึงถิ่นและท้าให้แข่ง กีฬา Intercamp Olympiad งานนี้ Drifwood Day Camp ต้องชนะการแข่งขันสถานเดียว เพื่อที่พ่อแม่ผู้ปกครองจะได้เห็นในศักยภาพของการฝึกและเอาลูกหลานมาเข้าแคมป์ Drifwood เพราะไม่อย่างนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินของครอบครัวมีอันต้องโดนอายัดอย่างไม่มีข้อสงสัย… ถึงคราวที่ Charlie ต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อ(ปู่) ก่อนที่อะไรมันจะเลวร้ายมากไปกว่านี้…..

ความใกล้ชิดของหลาน (Ben)-ปู่ (Col. Buck Hinton) ทำให้ภาพของปู่เป็นฮีโร่ในสายตาของ หลานพยายามที่จะเอาอย่าง  ฝึกความแข็งแกร่ง เพียงเพราะอยากให้ปู่ภูมิใจ ในขณะที่นับวันพ่อกลายเป็นคนขี้ขลาดในสายตาของทั้งเบนและเพื่อนๆในแคมป์ จนครั้งหนึ่งเบนไปหลงป่าเพราะอยากฝึกความแข็งแกร่งและเก่งได้อย่างปู่จนเป็นสาเหตุให้ชาลีโมโหถึงขั้น….

Let me tell you something about being tough, okay? เอาล่ะ พ่อมีบางอย่างจะบอกถึงการเป็นผู้เข้มแข็ง ตกลงมั๊ย

Being tough doesn’t necessarily make you a hero.  คนที่เข้มแข็ง ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นฮีโร่เสมอไป

Sometimes tough people grow up to be arrogant, selfish and stubborn. บางครั้งคนเข้มแข็งก็มักจะหยิ่งผยอง, เห็นแก่ตัวและก็แข็งกระด้าง

You guys just need to bee yourselves. And know that by being yourselves… you’re gonna be winners, no matter what.  พ่ออยากให้พวกเธอเป็นตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง เธอก็เป็นผู้ชนะได้

Even if we choke like you? แม้จะดูขี้ขลาดอย่างคุณน่ะหรือ

แบบแผนการฝึกในแคมป์ที่เค้า ต้องการให้มันเป็นไป ต้องไม่ใช่วิธีการแบบทหาร เพราะมันเสี่ยงและอันตรายเกินไปสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้เค้าคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่เอาพ่อที่เป็นทหารมาช่วยฝึกเด็กๆ ในครั้งนี้!!

นั่น… มันทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเสียใจไม่น้อย…….

รุ่งเช้าของวันแข่งขันกีฬา XLV Inter camp Olympiad กับการหายไปของผู้บัญชาการ… สิ่งเดียวที่ลูกชาย Charlie ต้องทำคือการปรับความเข้าใจ ภรรยาของเค้าบอกว่า ลูกชายตัวเล็กจะได้ความสมบูรณ์แบบที่สุดถ้าพ่อกับปู่ร่วมมือกันและลงรอยกันสักที่

การปรับความเข้าใจ จากที่ Charlie คิดไปเองตลอดว่า เค้าไม่เคยทำให้พ่อภูมิใจได้เลย อย่างว่า คนที่เป็นลูกชาย ส่วนใหญ่มักจะมีพ่อเป็นต้นแบบ ลูกชายมักจะเลือกแบบแผนการเรียนรู้ชีวิตแบบลูกผู้ชายอย่างพ่อ เล่นกีฬาที่พ่อชอบ เลือกอาชีพแบบที่พ่อเป็น และนี่ล่ะที่ชาลีกังขาในใจมาตลอดเวลากว่า 30 ปีว่าตนไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูมิใจได้เลย

แต่พ่อกลับบอกว่าเค้าภูมิใจในตัวลูกมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเปิดศูนย์เลี้ยงเด็ก Daddy Day Care ในช่วงที่เค้าตกงาน มันเป็นเหมือนการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส ซึ่งถ้าเป็นพ่อคงทำไม่ได้ เพราะเค้าถนัดแต่กับการทำอะไรที่เป็นแบบแผน

ผู้เป็นปู่รู้ดีว่า หลานเห็นตนเป็นฮีโร่ในสายตามากแค่ไหน แต่นั่น Ben ต้องทำความเข้าใจใหม่คือ พ่อของเค้าต่างหากที่เป็นฮีโร่ตัวจริง การที่พ่อดูขี้ขลาดในบางครั้ง นั่นเพราะเค้าเป็นห่วงและรักหลานที่สุดไม่อยากให้รับอันตรายต่างหาก หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีพ่อที่ชื่อ Charlie Hinton….

Don’t you realize he did all this just for you?  หลานรู้ตัวมั๊ย ว่านี่คือทุกอย่างที่พ่อทำเพื่อหลาน

You’re pretty lucky to have Charlie Hinton… as a farther.หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีชาลีเป็นพ่อ

He’s a better soldier than I’ll even be.  พ่อของหลาน เป็นทหารที่เข้มแข็งที่สุด

I could never run a camp like he can… ปู่คงไม่สามารถทำแคมป์แบบนี้ขึ้นมาได้

…or watch over you and your mom like he does. หรือดูแลหลานและแม่ของหลานได้ดีอย่างที่พ่อของหลานทำ

He may be a little overprotective…. But it’s only because he love you so much. บางที เค้าอาจดูขี้ขลาดไปบ้าง … แต่ทั้งหมดนั้น ก็เพราะพ่อเค้ารักหลานนะ

หนังเป็นการผจญภัยแบบเด็กๆ เหมาะที่จะเป็นหนังสร้างความรักความสัมพันธ์ในครอบครัว ดูไปบวกอารมณ์ยิ้มอ่อนๆ กับความฮาใสๆ ของเด็กๆ แถมยังได้แอบลุ้น Drifwood camp ว่าจะเอาชนะการแข่งขัน Olympiad ได้หรือไม่

จากหนังทั้งสองเรื่อง ทำให้เห็นวิธีการสอนของคนเป็นพ่อที่อยู่คนละฟากฝั่งทวีป พ่อของ Dicky มักจะพูดพร่ำบ่นสอนในแบบเดิมๆ หลักการเดิมๆ ซึ่งเป็นการสอนแบบพ่อๆเอเชี่ยนสไตล์ ในขณะที่ Charlie จะเน้นที่การปฏิบัติจริงในแบบฉบับอเมริกันสไตล์ แต่ก็เพื่อบทสรุปเดียวกัน คือให้ลูกเป็นคนดี และเติบโตอย่างงดงาม บางครั้ง เราไม่จำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ชัยชนะหรือครอบครองการเป็นที่หนึ่ง ยิ่งถ้ามันเป็นไปในครรลองที่ไม่ถูกต้อง แต่ทำมันให้ดีที่สุดอย่างเต็มกำลังความสามารถที่เราจะทำได้ นั่นดีที่สุดแล้ว และไม่ว่าผลลัพท์จะออกมาอย่างไร ครอบครัว คนที่อยู่ข้างหลังเรา จะภูมิใจในทุกคำตอบของการกระทำของเราเสมอ

อย่างที่ Charlie สอนหนูน้อย Ben ว่า…

I want you guys to grow up to be kind and caring… and accepting of people. พ่ออยากให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจคนอื่น

Even if they make mistake.แม้ว่า พวกเค้าจะเคยทำผิดพลาดไปบ้างก็ตาม

So, Ben, don’t try to be so tough, okay? ดังนั้น,  Ben ลูกไม่ต้องพยายามที่จะเป็นคนแข็งแกร่งอะไรมากมาย

Just try to be your best. แค่ทำมันให้ดีอย่างที่สุด

That’s all that matters. เท่านั้นก็เพียงพอแล้วลูก…

 

 

 

 

 

 

 

No, I didn’t.  เปล่าครับ
 
 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

I think you got zero, than altered it to 100. Is that right? พ่อว่าลูกได้ศูนย์คะแนนแต่แก้เป็น 100 คะแนน ใช่มั๊ย 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yes. But that’s not the same as cheating. ใช่ แต่ผมไม่ได้โกงข้อสอบนะ 

 

 

 

I don’t want you to be disappointed. ผมแค่ไม่อยากให้พ่อผิดหวังในตัวผม 
 
 

 

What’s wrong with you? Ti’s so tough to send you to that school. นี่ทำบ้าอะไร พ่อเหนื่อยแค่ไหนรู้ไหม กับการส่งแกเรียน

 

 

 

I’m sorry, Dad. ผมเสียใจครับพ่อ

 

 

I’ll say it again. Even thought we’re poor…  พ่อบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ว่าถึงเราจะจน…..

 

Okey, I know you,re so annoying.  เอาล่ะฮะ ผมรู้แล้ว พ่อเลิกวุ่นวายซะทีได้มั๊ยเล่า

Can you stop going on about it?  เลิกพูดเรื่องนี้มันซะทีได้มั๊ย

บ่อยๆที่เด็กๆจะไม่เข้าใจในความรักและปรารถนาดีที่พ่อแม่แสดงออก ซึ่งมักจะกลับกลายเป็นความจุกจิกจู้จี้และพูดเดิมๆซ้ำๆซากๆ แต่ในวันที่ไม่มีพ่อกับแม่แล้วอย่างไม่มีวันกลับ เมื่อคิดได้ ยังไงการมีพ่อหรือแม่คอยพร่ำสอน บ่นจู้จี้ในเรื่องเดิมๆ มันย่อมดีกว่าการที่เราไม่มีใครเลยในโลกนี้นะ

นั่นคือความจริงของหนังที่ต้องการจะบอกเรา บรรดาลูกๆ ทั้งหลาย ถ้าเราไม่เชื่อฟังพ่อแม่ ในโลกนี้ก็ไม่มีใครที่เราจะเชื่อฟังได้อีกแล้ว…

ความพยายามที่ CJ7 จะช่วยชีวิตพ่อของ Dicky จนทำให้ CJ7 ต้องเสียพลังงานและตายไปในที่สุดก็เป็นพ้อยท์หนึ่งของหนังที่เรียกความซึ้งมาเอ่อล้นที่ขอบตา… ในแบบฉบับธรรมดาของหนังดราม่าคอมเมดี้

หน้าหนังอาจจะเกินจริงแบบดูแล้วเหมือนเป็นหนังไร้สาระ แต่ถ้าดูเอาสาระ ก็ได้สาระ ปนเปื้อนรอยยิ้มและคราบน้ำตาแห่งความซึ้งใจได้เล็กๆในเวลากว่า 86 นาที

จากความรักของพ่อใน CJ7 ก็ให้นึกถึงความชุลมุนวุ่นวายในแคมป์แบบฉบับความรักที่มีพ่อเป็นต้นฉบับจาก Daddy Day Camp… 

 

 

  Charlie Hilton (Cuba Gooding Jr.) และ Phil Ryerson (Paul Rae) เป็นพ่อๆที่ไม่เห็นด้วยกับการปล่อยให้เด็กๆ ไปเข้าแคมป์ภาคฤดูร้อน เพราะพวกเค้ายังจำฝังใจกับประสบการณ์แย่ๆเมื่อสมัยเด็ก ไหนจะสัตว์เลื้อยคลานและโดนเพื่อนแกล้ง ระหว่างอยู่แคมป์

แต่เมื่อขัดใจภรรยาไม่ได้เค้าจึงจำเป็นต้องไปส่งลูกชายเข้าแคมป์ แต่เมื่อไปถึงก็พบว่าเป็นแคมป์สภาพเก่ากรุโกโรโกโส และเจ้าของแคมป์คู่แข่ง (Calona) มีโครงการที่จะซื้อมันเพื่อไปทำลาย Charlie จึงเกิดไอเดียว่าอยากจะซื้อเพื่อรักษาแคมป์นี้ไว้ และเพื่อที่ลูกชายของเค้าจะได้มีประสบการณ์ที่ดีล้วนๆในแคมป์ของตนเอง เพื่อความอุ่นใจในฐานะพ่อ

   

แต่โครงการดังกล่าวถูกขัดขวางจากภรรยาว่าการที่ประสบความสำเร็จจาก Daddy day Care มันไม่ได้หมายความว่า Charlie จะทำแคมป์ภาคฤดูร้อนได้สำเร็จ แต่แล้วก็ยากที่จะทัดทานความตั้งใจมุ่งมั่นของสามีได้ แต่เมื่อร่วมหุ้นแคมป์แล้ว ความจริงไม่เป็นอย่างที่คิด ลุงที่เค้าคิดว่าจะเป็นแกนนำบริหารแคมป์กลับตัดช่องน้อยพอตัวหนีไปพักผ่อนซะเฉยๆ เค้าและเพื่อนจึงรับภาระในการบูรนาการแคมป์เก่าๆนี่ ไม่เช่นนั้น แคมป์และทรัพย์สินที่มีเป็นอันต้องโดนยึด!

แม้เค้าจะบริหารแคมป์อย่างไร ความวุ่นวายก็ยังไม่จบแถมจำนวนเด็กที่ร่วมแคมป์ก็ลดจำนวนลงและผู้ปกครองก็เรียกร้องเงินคืน ฝ่ายสินเชื่อก็ตามทวงหนี้อยู่ไม่เว้นวัน

อีกทั้งแคมป์คู่แข่งก็มาหยามถึงถิ่นและท้าให้แข่ง กีฬา Intercamp Olympiad งานนี้ Drifwood Day Camp ต้องชนะการแข่งขันสถานเดียว เพื่อที่พ่อแม่ผู้ปกครองจะได้เห็นในศักยภาพของการฝึกและเอาลูกหลานมาเข้าแคมป์ Drifwood เพราะไม่อย่างนั้นทั้งบ้านและทรัพย์สินของครอบครัวมีอันต้องโดนอายัดอย่างไม่มีข้อสงสัย… ถึงคราวที่ Charlie ต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อ(ปู่) ก่อนที่อะไรมันจะเลวร้ายมากไปกว่านี้…..

ความใกล้ชิดของหลาน (Ben)-ปู่ (Col. Buck Hinton) ทำให้ภาพของปู่เป็นฮีโร่ในสายตาของ หลานพยายามที่จะเอาอย่าง  ฝึกความแข็งแกร่ง เพียงเพราะอยากให้ปู่ภูมิใจ ในขณะที่นับวันพ่อกลายเป็นคนขี้ขลาดในสายตาของทั้งเบนและเพื่อนๆในแคมป์ จนครั้งหนึ่งเบนไปหลงป่าเพราะอยากฝึกความแข็งแกร่งและเก่งได้อย่างปู่จนเป็นสาเหตุให้ชาลีโมโหถึงขั้น….

Let me tell you something about being tough, okay? เอาล่ะ พ่อมีบางอย่างจะบอกถึงการเป็นผู้เข้มแข็ง ตกลงมั๊ย

Being tough doesn’t necessarily make you a hero.  คนที่เข้มแข็ง ไม่จำเป็นว่าจะต้องเป็นฮีโร่เสมอไป

Sometimes tough people grow up to be arrogant, selfish and stubborn. บางครั้งคนเข้มแข็งก็มักจะหยิ่งผยอง, เห็นแก่ตัวและก็แข็งกระด้าง

You guys just need to bee yourselves. And know that by being yourselves… you’re gonna be winners, no matter what.  พ่ออยากให้พวกเธอเป็นตัวเอง และเรียนรู้ที่จะเป็นตัวของตัวเอง เธอก็เป็นผู้ชนะได้

Even if we choke like you? แม้จะดูขี้ขลาดอย่างคุณน่ะหรือ

แบบแผนการฝึกในแคมป์ที่เค้า ต้องการให้มันเป็นไป ต้องไม่ใช่วิธีการแบบทหาร เพราะมันเสี่ยงและอันตรายเกินไปสำหรับเด็ก ซึ่งทำให้เค้าคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่าที่เอาพ่อที่เป็นทหารมาช่วยฝึกเด็กๆ ในครั้งนี้!!

นั่น… มันทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกเสียใจไม่น้อย…….

รุ่งเช้าของวันแข่งขันกีฬา XLV Inter camp Olympiad กับการหายไปของผู้บัญชาการ… สิ่งเดียวที่ลูกชาย Charlie ต้องทำคือการปรับความเข้าใจ ภรรยาของเค้าบอกว่า ลูกชายตัวเล็กจะได้ความสมบูรณ์แบบที่สุดถ้าพ่อกับปู่ร่วมมือกันและลงรอยกันสักที่

การปรับความเข้าใจ จากที่ Charlie คิดไปเองตลอดว่า เค้าไม่เคยทำให้พ่อภูมิใจได้เลย อย่างว่า คนที่เป็นลูกชาย ส่วนใหญ่มักจะมีพ่อเป็นต้นแบบ ลูกชายมักจะเลือกแบบแผนการเรียนรู้ชีวิตแบบลูกผู้ชายอย่างพ่อ เล่นกีฬาที่พ่อชอบ เลือกอาชีพแบบที่พ่อเป็น และนี่ล่ะที่ชาลีกังขาในใจมาตลอดเวลากว่า 30 ปีว่าตนไม่เคยทำอะไรให้พ่อภูมิใจได้เลย

แต่พ่อกลับบอกว่าเค้าภูมิใจในตัวลูกมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเปิดศูนย์เลี้ยงเด็ก Daddy Day Care ในช่วงที่เค้าตกงาน มันเป็นเหมือนการเปลี่ยนวิกฤติให้เป็นโอกาส ซึ่งถ้าเป็นพ่อคงทำไม่ได้ เพราะเค้าถนัดแต่กับการทำอะไรที่เป็นแบบแผน

ผู้เป็นปู่รู้ดีว่า หลานเห็นตนเป็นฮีโร่ในสายตามากแค่ไหน แต่นั่น Ben ต้องทำความเข้าใจใหม่คือ พ่อของเค้าต่างหากที่เป็นฮีโร่ตัวจริง การที่พ่อดูขี้ขลาดในบางครั้ง นั่นเพราะเค้าเป็นห่วงและรักหลานที่สุดไม่อยากให้รับอันตรายต่างหาก หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีพ่อที่ชื่อ Charlie Hinton….

Don’t you realize he did all this just for you?  หลานรู้ตัวมั๊ย ว่านี่คือทุกอย่างที่พ่อทำเพื่อหลาน

You’re pretty lucky to have Charlie Hinton… as a farther.หลานโชคดีที่สุดแล้วที่มีชาลีเป็นพ่อ

He’s a better soldier than I’ll even be.  พ่อของหลาน เป็นทหารที่เข้มแข็งที่สุด

I could never run a camp like he can… ปู่คงไม่สามารถทำแคมป์แบบนี้ขึ้นมาได้

…or watch over you and your mom like he does. หรือดูแลหลานและแม่ของหลานได้ดีอย่างที่พ่อของหลานทำ

He may be a little overprotective…. But it’s only because he love you so much. บางที เค้าอาจดูขี้ขลาดไปบ้าง … แต่ทั้งหมดนั้น ก็เพราะพ่อเค้ารักหลานนะ

หนังเป็นการผจญภัยแบบเด็กๆ เหมาะที่จะเป็นหนังสร้างความรักความสัมพันธ์ในครอบครัว ดูไปบวกอารมณ์ยิ้มอ่อนๆ กับความฮาใสๆ ของเด็กๆ แถมยังได้แอบลุ้น Drifwood camp ว่าจะเอาชนะการแข่งขัน Olympiad ได้หรือไม่

จากหนังทั้งสองเรื่อง ทำให้เห็นวิธีการสอนของคนเป็นพ่อที่อยู่คนละฟากฝั่งทวีป พ่อของ Dicky มักจะพูดพร่ำบ่นสอนในแบบเดิมๆ หลักการเดิมๆ ซึ่งเป็นการสอนแบบพ่อๆเอเชี่ยนสไตล์ ในขณะที่ Charlie จะเน้นที่การปฏิบัติจริงในแบบฉบับอเมริกันสไตล์ แต่ก็เพื่อบทสรุปเดียวกัน คือให้ลูกเป็นคนดี และเติบโตอย่างงดงาม บางครั้ง เราไม่จำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ชัยชนะหรือครอบครองการเป็นที่หนึ่ง ยิ่งถ้ามันเป็นไปในครรลองที่ไม่ถูกต้อง แต่ทำมันให้ดีที่สุดอย่างเต็มกำลังความสามารถที่เราจะทำได้ นั่นดีที่สุดแล้ว และไม่ว่าผลลัพท์จะออกมาอย่างไร ครอบครัว คนที่อยู่ข้างหลังเรา จะภูมิใจในทุกคำตอบของการกระทำของเราเสมอ

อย่างที่ Charlie สอนหนูน้อย Ben ว่า…

I want you guys to grow up to be kind and caring… and accepting of people. พ่ออยากให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความเห็นอกเห็นใจคนอื่น

Even if they make mistake.แม้ว่า พวกเค้าจะเคยทำผิดพลาดไปบ้างก็ตาม

So, Ben, don’t try to be so tough, okay? ดังนั้น,  Ben ลูกไม่ต้องพยายามที่จะเป็นคนแข็งแกร่งอะไรมากมาย

Just try to be your best. แค่ทำมันให้ดีอย่างที่สุด

That’s all that matters. เท่านั้นก็เพียงพอแล้วลูก…

 

 

 

 

 

 

 

ความอยากเอาชนะพ่อ Dicky ทำคะแนนได้จริงๆ และอยากจะเอาคะแนนสอบไปอวดพ่อ ให้พ่อภูมิใจแต่ก็สายไปเมื่อเค้าได้รับข่าวร้ายว่า พ่อประสบอุบัติเหตุที่ไซค์งานและเสียชีวิตในที่สุด!